தூர தேசம்

( இது ஒரு நாட்டுப்புறக் கவிதையாக எழுதுகிறேன், பிழைப்புக்காக, சொந்தம் விட்டு, பந்தம் எல்லாம் விட்டு நெடுந்தூர தேசத்திற்கு போகிற மக்களின் புலம்பல், ஒரு கன்னிப்பெண்ணின் குமுறலாக.)
 

அண்ண(ன்) வச்ச தென்ன மரம்
தெக்க இருக்குது
அக்கா வச்ச வேப்ப மரம்
வடக்க  இருக்குது
 
தங்கச்சி பாப்பா வச்ச மல்லிகை
அடுக்கடுக்கா பூத்துருக்கு
தம்பி வச்ச கிளிக்கூண்டு
தனியா கெடக்கு

அப்பா கட்டின வீடு அனாதையா இருக்கு
அம்மா ஏத்தின அணையா வெளக்கு
அ(ணை)ணஞ்சு கெடக்கு
ஒரல்ல கட்டின மாடு ஒரஞ்சுபோய் கெடக்கு 

ஆசையா நான் வளத்த ஆட்டுக்குட்டி
“அம் ……மே”னு  கத்திக்கிட்டு கெடக்கு
ஓடி வெளயாண்ட எடமெல்லாம்
ஒடஞ்சுபோய் கெடக்கு

தற்கொலைக்கு ஏற்காத எங்க ஒடம்பு
உசிருக்கு பயந்து ஊரவிட்டே  போகுது
போற தேசம் தெரியல
உயிர் மிஞ்சினா பரவா(ல்)ல 

கல்வழிப் பயணமோ
முள்வழிப் பயணமோ
கரை சேர போவமோ
கடவுளுக்கே அடுக்கள 

தோணியில கோணியா
தண்ணி மேல கண்ணீரோட
பயணம் போறோம் 

மீனுக்கு நாங்க ஒணவா- இல்ல
மீன்தான் எங்களுக்கு ஒணவா
கெழக்கே போறோமோ
வடக்கே போறோமோ
எந்த தெசயினு
எனக்கே தெரியல

காலையில வார சூரியனே
சாணி தெளிக்க வர மாட்டேன்
சாயங்காலம் வர சந்திரனே
இனி நிலாச்சோறு தரமாட்டேன் 

ஆசையா நான் வளத்த மல்லிகையே
இனி யார் ஒனக்கு தண்ணி கொடுப்பா?
தெரியாத தேசத்துக்கு
புரியாம போறம்

ஒலகத்துக்கே மூத்த எனம்
பொழைக்க வழி இல்லாம
போறோமே
வெளிநாட்டுக்காரனுக்கு எறையா.. 

வந்தா பாப்போம் வயக்காடே
அழாத என்னோட செம்மறி ஆடே
பொழச்சா பாப்போம் பூமியில்
செத்தா பாப்போம் சொர்க்கத்தில்!!!